Czytelnicy

Zmierzchem, gdy gaśnie blask słonecznej kuli,Nad brzegiem wody, gdzie drzew widma mdleją,Marzy młodzieniec, spragnioną nadziejąCałując karty powieści o Julii.I gdzies o setki mil, parku alejąKrocząc samotnie, dziewczyna najczulejTę samą księgę do swej piersi tuli,Szepcąc z słodyczą oddania: "Romeo!"Ta sama książka, chwila i tęsknotaOtwarła duszom ich miłości wrota,Gdzie wszedłszy razem w swych wiosen ozdobie,W objęciu wspólnym przeżyły ekstazyPierwszych upojeń, nie znanych dwa razy,Choć się nie znają ni wiedzą o sobie. ~ Staff Leopold

Oceń wierszyk: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wierszyk do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wierszyk

Zaloguj się żeby skomentować wierszyk. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »